Przejdź do głównej zawartości

Motywacja

Miałem kiedyś coś napisać w tym temacie, ale się nie kleiło i w sumie tematu zaniechałem (wniosek: zabrakło motywacji :)). Ostatnio jednak skusiłem się, aby wziąć udział w konkursie ogłoszonym przez Jacka Bilczyńskiego, którego tematem była właśnie motywacja i coś tam skrobnąłem. Nie na tyle, żeby wygrać (zwycięski tekst można przeczytać tutaj), ale na tyle sensownie, że szkoda byłoby mi go chować do szuflady. Chyba sensownie. Oceńcie sami.

Budzik w telefonie uporczywie wibruje nad twoją głową. Obiecujesz mu, że spłonie w piekle, ale pokornie podnosisz się i cicho wykradasz z sypialni, pozwalając reszcie cieszyć się snem. Za oknem deszcz bębni w parapet z taką siłą, że w uszach dzwoni; jedyne, co przynosi trochę pocieszenia, to myśl, że pomimo grudniowej pory nie będziesz musiał przynajmniej odśnieżać auta ciemnym rankiem…

Z lustra w łazience patrzy na ciebie znajoma gęba umęczonego czterdziestolatka. Nie, żeby kiedyś wyglądała przystojnie, a choćby i sympatycznie, ale dziś wygląda wyjątkowo podle. Szorując zęby zastanawiasz się, czy siedzenie po nocy nad dodatkowymi projektami jest warte ekstra worów pod oczami, ale masz świadomość, że wysiłek jest ceną postępu. Maszeruj albo giń. Zimna woda zmywa z ciebie resztki charakteryzacji rodem z „The Walking Dead” i w ten oto sposób powoli wracasz do świata żywych.

W kuchni nastawiasz czajnik, popijasz porcję odżywki zimną wodą i najciszej jak się da zbierasz śmieci do wyrzucenia. Ważąc je w ręce zastanawiasz się, jakim cudem dzień w dzień jesteście w stanie wyprodukować aż taką górę odpadków, ale to pozostaje słodką tajemnicą twojego domu.
Przed wyjściem delikatnie budzisz Małżonkę, a rozkopanego Potomka Młodszego przykrywasz kołdrą. Potomkini Starszej nie zobaczysz aż do popołudnia – zanim wrócisz, uda się do szkoły, jedyne co możesz na razie zrobić, to rzucić czułe spojrzenie na drzwi do jej pokoju, a potem zebrać graty i odstawić dwa pierwsze sprinty tego dnia: jeden do samochodu z torbą treningową, drugi do śmietnika i z powrotem.

Deszcz ma ten swój niepokojący, uspakajający rytm i nagle orientujesz się, że jesteś pod halą treningową. To zresztą często się zdarza – jesteś na miejscu, a nie bardzo ogarniasz, jak tu dojechałeś. Wiesz, że to trochę niebezpieczne, ale mimo skupienia za kółkiem wczesna pora robi po prostu swoje. Obiecujesz sobie, że następnym razem będziesz bardziej czujny.

Szybki przegląd aut na parkingu i już wiesz, że stała ekipa prawie w komplecie. Ostatni spóźnialscy właśnie dobijają. No cóż, szósta trzydzieści – przedstawienie czas zaczynać.

W szatni te same gęby co zawsze. Widujecie się niemal codziennie od blisko dwóch lat, nic dziwnego, że znasz ludzi prawie na wylot. Wiesz, kto i co powie i w jakim momencie, kto opowie żart, kto się roześmieje, kto komu dotnie i kto ten docinek może odebrać zbyt osobiście. W jakimś stopniu jesteście z sobą związani i zdajesz sobie sprawę, że bez tego porannego rytuału twój dzień byłby jakiś pusty…

Szybko uciekasz na floor i zajmujesz jeden z nielicznych ergometrów. Twój plan na dziś obejmuje dużo wiosłowania, strategicznie więc rozrzucasz dookoła kilka swoich rzeczy, aby nikogo nie kusiło wysadzać cię z siodła. Dodatkowo, na wszelki wypadek, rozgrzewasz się przepływając dwa kilometry, przez co i tak jesteś jednym z ostatnich schodzących z wioseł. Nikt, poza tobą rzecz jasna, raczej tu nie wróci; no ale ty jesteś niemiarodajny, bo ty na punkcie ergo masz lekkie skrzywienie.

Rozciągasz się i dogrzewasz przez parę minut, a potem kompletujesz resztę sprzętu na dziś: gryf i dwa talerze. Dużo – niedużo, raptem czterdzieści kilo, ale na twoje potrzeby wystarczająco: dostatecznie dużo, aby się uczciwie zmęczyć, na tyle niewiele, że trening będzie dynamiczny, a ty będziesz mógł przez cały czas skupiać się na poprawnej technice. Składasz sztangę przed ergometrem i jesteś prawie gotowy. Jeszcze tylko kreda, magnezja, stoper i można zaczynać.

Plan jest prosty: wiosła na zmianę z zarzutami sztangi. Pięćset metrów w miarę szybkim tempie, a potem dziesięć cleanów. I tak piętnaście razy. Planowany czas: czterdzieści minut. Szybki rzut oka na zegar: dochodzi siódma. Powinieneś się wyrobić w czasie – przed ósmą musisz skończyć, parę minut po ósmej wyjść – życie nie będzie czekać.

Zaczynasz. Pierwsza zmiana idzie dobrze: trzymasz tempo na wiosłach, zarzuty wchodzą na raz. Stawiasz pierwszy znacznik kredą, siadasz na wiosło, jedziesz dalej. Cztery zmiany później nie jest już tak błogo. Zaczynasz czuć nogi, tempo spada o dwie sekundy. Uchwyt ergometru usmarowałeś magnezją, cały zresztą wyglądasz trochę jak pomocnik młynarza. Dzielisz cleany na dwie mini serie – technika Uber alles, na raz nie dałbyś rady. Znów na wiosła. Przechodzą znajomi, skończyli już WODa na dziś, pytają, co robisz. Na krótkim oddechu odpowiadasz. Kiwają głową z podziwem – takie przynajmniej masz wrażenie. Być może mają cię za wariata. Pytają, ile rund? Piętnaście – świszczysz przez zęby i wiesz, że oni wiedzą, że jesteś stuknięty.

Wiesz, że nie mają racji. Jesteś mocno osadzony w rzeczywistości. Trening jest skalkulowany pod konkretny plan. Jak zwykle o tej porze roku bierzesz udział w wyzwaniu – przepłynąć minimum 100 kilometrów w ciągu niespełna miesiąca. Za każdy zgłoszony kilometr organizator wpłaci dwa grosiki (a właściwie centy) na konto wybranej przez ciebie organizacji dobroczynnej. Nie to cię jednak kręci. Wyzwaniem jest zrobienie minimum. Jasne, teoretycznie to proste: dziesięć treningów, na każdym z nich dycha i pozamiatane. To byłoby zbyt proste – i powiedzmy sobie szczerze – także nudne. Postanowiłeś skomplikować sprawę. Mieszasz wiosło z innymi ćwiczeniami. Kombinujesz z dystansami – czasem zasuwasz krótko po pięćset metrów, czasem walisz dwa kilosy, a potem idziesz biegać. Może rzeczywiście jesteś stuknięty?

Ósma zmiana. W gębie metal. Jesteś za połową, więc niby powinno być z górki, ale głowa już szuka wymówki, by odpuścić. Czujesz plecy. Bolą. To niepokojące. Może lepiej zrobić tylko dziesięć rund? To i tak łącznie pięć kilometrów. Doliczając rozgrzewkę będzie siedem. Sporo, będziesz prawie zgodnie z planem. To całkiem niegłupie. Może tak trzeba? Zepniesz się za mocno, szarpniesz i po ptakach – wypadniesz na dwa tygodnie…

Zarzucasz sztangę. Pięć razy. Trzy razy. Jeszcze dwa. Skończone. Kolejny marker kredą. Liczysz je, aby złapać dodatkową chwilę oddechu. Jeszcze sześć.

Jedziesz dalej. Tempo słabsze, ale wciąż poniżej dwóch minut na pięćset metrów. Masz swoją godność – niżej nie zejdziesz. Próbujesz przyspieszyć, dajesz radę tylko na trzystu metrach.

Lubisz to. To czysta fizyka. Siła, pęd, ruch po okręgu, opór. Można to policzyć. Czytałeś o tym niedawno. Model fizyczny jest urzekająco prosty. Podobnie jak sam ruch. Nogi, plecy, ręce. To pociągnięcie. Twoja mantra. Ręce, plecy, zjazd. To odpoczynek. Twoje wybawienie.

Masz już dość. Nogi jak z ołowiu. Sztanga pali ręce – mimo magnezji będą odciski. Zarzucasz. Opuszczasz. Jeszcze raz. I jeszcze raz. Kreda. Woda. Ręcznik jak ścierka. Mógłbyś wykręcać.

Po drodze do ergometru liczysz markery. Trzynaście. Wydaje ci się, że powinno być mniej. No, ale po to masz kredę. Jeszcze tylko dwa razy. Lecisz jak na skrzydłach. Po trzystu metrach zadyszka, łapiesz oddech na kilku spokojnych pociągnięciach, znów przyspieszasz. Sztanga. Wiosło. Znów sztanga. Koniec.

Leżysz. Powinieneś stać, czytałeś, że na stojąco jest lepsza wymiana gazowa, ale masz to gdzieś. Telefon leży za daleko, nie sprawdzisz czasu. To też masz gdzieś. Najważniejsze, że dociągnąłeś do końca. To się liczy. I tylko to. No może jeszcze i to, że nie zabrała cię erka. Pawia też nie puściłeś. Drugi plus.

W końcu wstajesz, zbierasz klamoty. Odnosisz sztangę, czyścisz ergometr. Zajmuje ci to kupę czasu, magnezja wżarła się w rączkę.

Patrzysz na zegar: musisz się spieszyć, jesteś nieco spóźniony. Przyspieszasz. Szatnia. Odżywka. Prysznic. Suszenie. Auto. Wbiegasz po schodach, Młody musi w końcu ewakuować się do przedszkola. Z satysfakcją odnotowujesz brak zadyszki. Z drugiej strony to tylko drugie piętro, nie ma co się podniecać.

Wpadasz do domu; od drzwi słyszysz głośne: Tatusiu, wróciłeś! I już wiesz, że było warto. Że wykupiłeś właśnie polisę na dodatkowy dzień twojego życia.


Jutro też zabębni budzik. Wiesz, że sklniesz go w żywy kamień, ale posłusznie wstaniesz. Rutyna? Tak. Wyzwanie? Też. Zabawa? Jasne. Co jeszcze? Pomyśl sam ;)

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Jak to działa?

Zastanawialiście się czasem, jak właściwie działa ergometr? Jakim sposobem liczy toto przepłynięte przez nas metry, spalone kalorie i wygenerowane waty? I w jaki sposób ustawienia dampera wpływają na nasze wyniki? Za ergometrem stoi całkiem rozbudowany model fizyczny, oparty na mechanice ruchu obrotowego (jeśli dobrze tłumaczę sobie angielskie terminy). Pełen wykład na ten temat znaleźć można tutaj  (polecam, wymagająca, ale i intrygująca lektura), ja pozwolę sobie dokonać jedynie krótkiego streszczenia. Głównym elementem ergometru jest koło, wprawiane w ruch za pomocą siły mięśni. Zgadnijcie, czyich ;) ? Koło to napotyka na opór powietrza, wpadającego do wnętrza ergometru poprzez przesłonę, której wielkość możemy regulować (w zakresie od 1 do 10, gdzie 10 jest wartością maksymalną, odpowiadającą jej pełnemu otwarciu - więcej informacji  tutaj ). Aby wprawić koło w ruch, musimy ten opór pokonać. Analogicznie, to samo powietrze powoduje wyhamowanie koła w chwilach, w któryc...

Concept2 Log w nowej szacie

Od kilku dni logbook Concepta wyświetlany jest w nowej szacie graficznej. Strona została mocno przeredagowana, prezentuje się dużo nowocześniej no i w końcu wygląda dobrze także na urządzeniach mobilnych. Co najważniejsze, nie utraciła swojej funkcjonalności, a nawet prezentuje się znacznie czytelniej. Przykładowe zrzuty poniżej. Nowy layout. Wprowadzanie nowego wpisu nadal bardzo przyjazne. Przyjazne użytkownikowi statystyki. Tutaj w ujęciu miesięcznym... ...tutaj w tygodniowym... ...a tutaj w ujęciu szczegółowym. Warto zwrócić uwagę, iż można teraz odfiltrować wyniki, na przykład wg dystansu.  Na koniec to, co tygrysy lubią najbardziej: PRy... ..oraz wyniki ujęte w globalnym rankingu.

Winter is coming...

I to coraz większymi krokami. Większość już pewnie po porannych skrobaniach samochodu, mam nadzieję, iż nikogo jeszcze nie spotkała przyjemność odśnieżania auta :) Jako, że zima za pasem, czas też na doroczny Holiday Challenge, organizowany przez Concept2. Cel jest prosty: przepłynąć minimum 100 kilometrów (łącznie) w okresie od 26 listopada do 24 grudnia. Można też mknąć na nartach na SkiErgu lub łączyć obie te aktywności. Wyniki należy logować na stronie Concepta. Za każdy kilometr Concept wpłaci 2 centy na wskazaną organizację dobroczynną (do wyboru są cztery, wszystkie stety niestety ze Stanów). Można płynąć i więcej, maks to 200 kilometrów. Za każdy kilometr powyżej setnego Concept wpłaci 4 centy. Jak łatwo policzyć, można przyczynić się do ofiarowania niebagatelnej kwoty sześciu dolarów na wskazany cel. Niby niedużo, ale dzięki akcji przeprowadzonej w zeszłym roku udało się przekazać całkiem pokaźną kwotę 22 568,34 $. Jeśli spojrzeć na to wyzwanie od strony organizacyjnej...