Miałem kiedyś coś napisać w tym temacie, ale się nie kleiło i w sumie tematu zaniechałem (wniosek: zabrakło motywacji :)). Ostatnio jednak skusiłem się, aby wziąć udział w konkursie ogłoszonym przez Jacka Bilczyńskiego, którego tematem była właśnie motywacja i coś tam skrobnąłem. Nie na tyle, żeby wygrać (zwycięski tekst można przeczytać tutaj), ale na tyle sensownie, że szkoda byłoby mi go chować do szuflady. Chyba sensownie. Oceńcie sami.
Szybko uciekasz na floor i zajmujesz jeden z nielicznych ergometrów. Twój plan na dziś obejmuje dużo wiosłowania, strategicznie więc rozrzucasz dookoła kilka swoich rzeczy, aby nikogo nie kusiło wysadzać cię z siodła. Dodatkowo, na wszelki wypadek, rozgrzewasz się przepływając dwa kilometry, przez co i tak jesteś jednym z ostatnich schodzących z wioseł. Nikt, poza tobą rzecz jasna, raczej tu nie wróci; no ale ty jesteś niemiarodajny, bo ty na punkcie ergo masz lekkie skrzywienie.
Budzik w
telefonie uporczywie wibruje nad twoją głową. Obiecujesz mu, że spłonie w
piekle, ale pokornie podnosisz się i cicho wykradasz z sypialni, pozwalając
reszcie cieszyć się snem. Za oknem deszcz bębni w parapet z taką siłą, że w
uszach dzwoni; jedyne, co przynosi trochę pocieszenia, to myśl, że pomimo
grudniowej pory nie będziesz musiał przynajmniej odśnieżać auta ciemnym
rankiem…
Z lustra w
łazience patrzy na ciebie znajoma gęba umęczonego czterdziestolatka. Nie, żeby
kiedyś wyglądała przystojnie, a choćby i sympatycznie, ale dziś wygląda
wyjątkowo podle. Szorując zęby zastanawiasz się, czy siedzenie po nocy nad
dodatkowymi projektami jest warte ekstra worów pod oczami, ale masz świadomość,
że wysiłek jest ceną postępu. Maszeruj albo giń. Zimna woda zmywa z ciebie
resztki charakteryzacji rodem z „The Walking Dead” i w ten oto sposób powoli
wracasz do świata żywych.
W kuchni
nastawiasz czajnik, popijasz porcję odżywki zimną wodą i najciszej jak się da zbierasz
śmieci do wyrzucenia. Ważąc je w ręce zastanawiasz się, jakim cudem dzień w
dzień jesteście w stanie wyprodukować aż taką górę odpadków, ale to pozostaje
słodką tajemnicą twojego domu.
Przed wyjściem
delikatnie budzisz Małżonkę, a rozkopanego Potomka Młodszego przykrywasz
kołdrą. Potomkini Starszej nie zobaczysz aż do popołudnia – zanim wrócisz, uda
się do szkoły, jedyne co możesz na razie zrobić, to rzucić czułe spojrzenie na
drzwi do jej pokoju, a potem zebrać graty i odstawić dwa pierwsze sprinty tego
dnia: jeden do samochodu z torbą treningową, drugi do śmietnika i z powrotem.
Deszcz ma ten swój
niepokojący, uspakajający rytm i nagle orientujesz się, że jesteś pod halą
treningową. To zresztą często się zdarza – jesteś na miejscu, a nie bardzo
ogarniasz, jak tu dojechałeś. Wiesz, że to trochę niebezpieczne, ale mimo
skupienia za kółkiem wczesna pora robi po prostu swoje. Obiecujesz sobie, że
następnym razem będziesz bardziej czujny.
Szybki przegląd
aut na parkingu i już wiesz, że stała ekipa prawie w komplecie. Ostatni
spóźnialscy właśnie dobijają. No cóż, szósta trzydzieści – przedstawienie czas
zaczynać.
W szatni te same
gęby co zawsze. Widujecie się niemal codziennie od blisko dwóch lat, nic
dziwnego, że znasz ludzi prawie na wylot. Wiesz, kto i co powie i w jakim
momencie, kto opowie żart, kto się roześmieje, kto komu dotnie i kto ten docinek
może odebrać zbyt osobiście. W jakimś stopniu jesteście z sobą związani i
zdajesz sobie sprawę, że bez tego porannego rytuału twój dzień byłby jakiś
pusty…
Szybko uciekasz na floor i zajmujesz jeden z nielicznych ergometrów. Twój plan na dziś obejmuje dużo wiosłowania, strategicznie więc rozrzucasz dookoła kilka swoich rzeczy, aby nikogo nie kusiło wysadzać cię z siodła. Dodatkowo, na wszelki wypadek, rozgrzewasz się przepływając dwa kilometry, przez co i tak jesteś jednym z ostatnich schodzących z wioseł. Nikt, poza tobą rzecz jasna, raczej tu nie wróci; no ale ty jesteś niemiarodajny, bo ty na punkcie ergo masz lekkie skrzywienie.
Rozciągasz się i
dogrzewasz przez parę minut, a potem kompletujesz resztę sprzętu na dziś: gryf
i dwa talerze. Dużo – niedużo, raptem czterdzieści kilo, ale na twoje potrzeby
wystarczająco: dostatecznie dużo, aby się uczciwie zmęczyć, na tyle niewiele,
że trening będzie dynamiczny, a ty będziesz mógł przez cały czas skupiać się na
poprawnej technice. Składasz sztangę przed ergometrem i jesteś prawie gotowy.
Jeszcze tylko kreda, magnezja, stoper i można zaczynać.
Plan jest prosty:
wiosła na zmianę z zarzutami sztangi. Pięćset metrów w miarę szybkim tempie, a
potem dziesięć cleanów. I tak piętnaście razy. Planowany czas: czterdzieści
minut. Szybki rzut oka na zegar: dochodzi siódma. Powinieneś się wyrobić w
czasie – przed ósmą musisz skończyć, parę minut po ósmej wyjść – życie nie
będzie czekać.
Zaczynasz.
Pierwsza zmiana idzie dobrze: trzymasz tempo na wiosłach, zarzuty wchodzą na
raz. Stawiasz pierwszy znacznik kredą, siadasz na wiosło, jedziesz dalej.
Cztery zmiany później nie jest już tak błogo. Zaczynasz czuć nogi, tempo spada
o dwie sekundy. Uchwyt ergometru usmarowałeś magnezją, cały zresztą wyglądasz
trochę jak pomocnik młynarza. Dzielisz cleany na dwie mini serie – technika
Uber alles, na raz nie dałbyś rady. Znów na wiosła. Przechodzą znajomi,
skończyli już WODa na dziś, pytają, co robisz. Na krótkim oddechu odpowiadasz.
Kiwają głową z podziwem – takie przynajmniej masz wrażenie. Być może mają cię
za wariata. Pytają, ile rund? Piętnaście – świszczysz przez zęby i wiesz, że
oni wiedzą, że jesteś stuknięty.
Wiesz, że nie
mają racji. Jesteś mocno osadzony w rzeczywistości. Trening jest skalkulowany
pod konkretny plan. Jak zwykle o tej porze roku bierzesz udział w wyzwaniu –
przepłynąć minimum 100 kilometrów w ciągu niespełna miesiąca. Za każdy zgłoszony
kilometr organizator wpłaci dwa grosiki (a właściwie centy) na konto wybranej
przez ciebie organizacji dobroczynnej. Nie to cię jednak kręci. Wyzwaniem jest
zrobienie minimum. Jasne, teoretycznie to proste: dziesięć treningów, na każdym
z nich dycha i pozamiatane. To byłoby zbyt proste – i powiedzmy sobie szczerze
– także nudne. Postanowiłeś skomplikować sprawę. Mieszasz wiosło z innymi
ćwiczeniami. Kombinujesz z dystansami – czasem zasuwasz krótko po pięćset
metrów, czasem walisz dwa kilosy, a potem idziesz biegać. Może rzeczywiście
jesteś stuknięty?
Ósma zmiana. W
gębie metal. Jesteś za połową, więc niby powinno być z górki, ale głowa już
szuka wymówki, by odpuścić. Czujesz plecy. Bolą. To niepokojące. Może lepiej
zrobić tylko dziesięć rund? To i tak łącznie pięć kilometrów. Doliczając
rozgrzewkę będzie siedem. Sporo, będziesz prawie zgodnie z planem. To całkiem
niegłupie. Może tak trzeba? Zepniesz się za mocno, szarpniesz i po ptakach –
wypadniesz na dwa tygodnie…
Zarzucasz
sztangę. Pięć razy. Trzy razy. Jeszcze dwa. Skończone. Kolejny marker kredą.
Liczysz je, aby złapać dodatkową chwilę oddechu. Jeszcze sześć.
Jedziesz dalej.
Tempo słabsze, ale wciąż poniżej dwóch minut na pięćset metrów. Masz swoją
godność – niżej nie zejdziesz. Próbujesz przyspieszyć, dajesz radę tylko na
trzystu metrach.
Lubisz to. To
czysta fizyka. Siła, pęd, ruch po okręgu, opór. Można to policzyć. Czytałeś o
tym niedawno. Model fizyczny jest urzekająco prosty. Podobnie jak sam ruch.
Nogi, plecy, ręce. To pociągnięcie. Twoja mantra. Ręce, plecy, zjazd. To
odpoczynek. Twoje wybawienie.
Masz już dość.
Nogi jak z ołowiu. Sztanga pali ręce – mimo magnezji będą odciski. Zarzucasz.
Opuszczasz. Jeszcze raz. I jeszcze raz. Kreda. Woda. Ręcznik jak ścierka.
Mógłbyś wykręcać.
Po drodze do
ergometru liczysz markery. Trzynaście. Wydaje ci się, że powinno być mniej. No,
ale po to masz kredę. Jeszcze tylko dwa razy. Lecisz jak na skrzydłach. Po
trzystu metrach zadyszka, łapiesz oddech na kilku spokojnych pociągnięciach,
znów przyspieszasz. Sztanga. Wiosło. Znów sztanga. Koniec.
Leżysz.
Powinieneś stać, czytałeś, że na stojąco jest lepsza wymiana gazowa, ale masz
to gdzieś. Telefon leży za daleko, nie sprawdzisz czasu. To też masz gdzieś.
Najważniejsze, że dociągnąłeś do końca. To się liczy. I tylko to. No może
jeszcze i to, że nie zabrała cię erka. Pawia też nie puściłeś. Drugi plus.
W końcu wstajesz,
zbierasz klamoty. Odnosisz sztangę, czyścisz ergometr. Zajmuje ci to kupę
czasu, magnezja wżarła się w rączkę.
Patrzysz na
zegar: musisz się spieszyć, jesteś nieco spóźniony. Przyspieszasz. Szatnia.
Odżywka. Prysznic. Suszenie. Auto. Wbiegasz po schodach, Młody musi w końcu
ewakuować się do przedszkola. Z satysfakcją odnotowujesz brak zadyszki. Z
drugiej strony to tylko drugie piętro, nie ma co się podniecać.
Wpadasz do domu;
od drzwi słyszysz głośne: Tatusiu, wróciłeś! I już wiesz, że było warto. Że
wykupiłeś właśnie polisę na dodatkowy dzień twojego życia.
Jutro też zabębni
budzik. Wiesz, że sklniesz go w żywy kamień, ale posłusznie wstaniesz. Rutyna?
Tak. Wyzwanie? Też. Zabawa? Jasne. Co jeszcze? Pomyśl sam ;)
Komentarze
Prześlij komentarz