W powiedzeniu "Stara miłość nie rdzewieje" jest sporo prawdy. Uczucie przysycha, zanika, ale wystarczy drobny impuls i na powrót rozkwita. Tak właśnie dzieje się ze mną i z moim nieodwzajemnionym uczuciem do ergometru ;)
Jestem zasiedziałym komputerowcem z blisko czterdziestką na karku. Nie powiem, że steranym życiem, ale już pewnie trochę nim zmęczonym. Być może można by mówić o kryzysie wieku średniego (na Porsche mnie nie stać, no chyba że w skali 1:72) itd., ale w końcu wziąłem się za siebie. W dużej części zasługa mojej Szacownej Małżonki, która sama dała przykład, jak ćwiczyć należy, w pewnej części świadomość własnych ograniczeń i rosnącej systematycznie wagi, gdzieś w tle jest też poczucie własnej śmiertelności i przemijania (a więc jednak kryzys? ;))Tak czy owak, po ładnych kilkunastu latach znów zacząłem się ruszać.
Na początku wszystko było wyzwaniem - nawet marsz na bieżni. Dzięki wsparciu mojego Trenera - Dominika - którego wiedza i zaangażowanie pozwoliły na przejście przez pierwszy etap adaptacji do jakiegokolwiek bardziej intensywnego wysiłku doczłapałem do stanu, w którym mogłem nieco swobodniej planować swoje treningi. Zaczęło się więc dokładać trochę ćwiczeń z ciężarami, trochę bardziej intensywnego kardio i po jakimś czasie okazało się, że nawet wstawanie 5 razy w tygodniu o 6.00 rano nie jest aż takim wielkim wyzwaniem. Waga spadła, ciuchy zrobiły się luźniejsze, motywacja rosła.
Gdzieś tak po drodze zacząłem się zastanawiać, czy dałbym radę ćwiczyć na tej dziwacznej maszynie, która stała sobie gdzieś z boku. Podglądałem wcześniej inne osoby ćwiczące na ergometrze i wyglądało to dość ciężko, ale uznałem, że mogę spróbować. Usiadłem, zrobiłem kilka pierwszych pociągnięć i... dostałem totalnej zajawki.
Pierwsze wyniki z cała pewnością nie były oszałamiające - pływałem jakieś 5 kilometrów w pół godziny, może nawet 40 minut, ale bakcyla załapałem. Może to kwestia tego, że świat ergometru jest dość uporządkowany i policzalny - ciągnąc tyle a tyle razy na minutę z taką a taką siłą otrzymujemy taką a taką prędkość a w efekcie taki a taki dystans, co dość dobrze pasuje do mojego uporządkowanego podejścia do życia ;), a może z uwagi na fakt, iż osiąganie przyzwoitych wyników było dla mnie dużym wyzwaniem, mocno się w to wciągnąłem. Zacząłem ćwiczyć częściej i intensywniej, sukcesywnie poprawiając rezultaty oraz zwiększając przepływane dystanse. Doszedłem do etapu, kiedy tygodniowo potrafiłem przewiosłować ponad 50 kilometrów (no dobra, był tylko jeden taki tydzień - ale był!) wciąż czerpiąc z tego satysfakcję, a potem mi się znudziło...
Może "znudzenie" to nie jest do końca dobry termin - czułem raczej, że brakuje mi fizycznej siły, by poprawiać wyniki w takim tempie, w jakim sobie to zakładałem. Nie powiem, że nie poczyniłem postępów - wrzucę kiedyś wyniki - ale były one ciut za słabe. Zrobiłem więc sobie przerwę na rzecz innych ćwiczeń.
Drugim powodem odejścia od ergometru był dość kuriozalny fakt, iż moje ulubione Spotify przestało działać na moim starym Galaxy S1. Nie mogąc zaktualizować systemu do nowszej wersji, utraciłem dostęp do muzy, która napędzała mnie w trakcie ćwiczeń - o tym, jakie znaczenie ma dobry podkład muzyczny też kiedyś napiszę.
Ogólnie rzecz biorąc wszystko trochę siadło.
A teraz wróciłem. Wyposzczony, w innym rytmie treningowym, ale wciąż z ambitnymi planami. Jestem świeższy, mocniejszy jak sądzę - niedawno pobiłem życiówkę na 2 km - i chyba trochę bardziej zmotywowany do ćwiczeń niż kiedyś. Będzie dobrze. A ja postaram się od czasu do czasu coś tutaj wrzucić, bo po pół roku mniej lub bardziej systematycznych ćwiczeń na ergometrze wiem jedno - to maszyna, która pięknie się odwdzięczy za przepracowany czas, pod warunkiem jednak, że ćwiczyć się będzie prawidłowo. O czym też pewnego pięknego dnia napiszę...
Jestem zasiedziałym komputerowcem z blisko czterdziestką na karku. Nie powiem, że steranym życiem, ale już pewnie trochę nim zmęczonym. Być może można by mówić o kryzysie wieku średniego (na Porsche mnie nie stać, no chyba że w skali 1:72) itd., ale w końcu wziąłem się za siebie. W dużej części zasługa mojej Szacownej Małżonki, która sama dała przykład, jak ćwiczyć należy, w pewnej części świadomość własnych ograniczeń i rosnącej systematycznie wagi, gdzieś w tle jest też poczucie własnej śmiertelności i przemijania (a więc jednak kryzys? ;))Tak czy owak, po ładnych kilkunastu latach znów zacząłem się ruszać.
Na początku wszystko było wyzwaniem - nawet marsz na bieżni. Dzięki wsparciu mojego Trenera - Dominika - którego wiedza i zaangażowanie pozwoliły na przejście przez pierwszy etap adaptacji do jakiegokolwiek bardziej intensywnego wysiłku doczłapałem do stanu, w którym mogłem nieco swobodniej planować swoje treningi. Zaczęło się więc dokładać trochę ćwiczeń z ciężarami, trochę bardziej intensywnego kardio i po jakimś czasie okazało się, że nawet wstawanie 5 razy w tygodniu o 6.00 rano nie jest aż takim wielkim wyzwaniem. Waga spadła, ciuchy zrobiły się luźniejsze, motywacja rosła.
Gdzieś tak po drodze zacząłem się zastanawiać, czy dałbym radę ćwiczyć na tej dziwacznej maszynie, która stała sobie gdzieś z boku. Podglądałem wcześniej inne osoby ćwiczące na ergometrze i wyglądało to dość ciężko, ale uznałem, że mogę spróbować. Usiadłem, zrobiłem kilka pierwszych pociągnięć i... dostałem totalnej zajawki.
Pierwsze wyniki z cała pewnością nie były oszałamiające - pływałem jakieś 5 kilometrów w pół godziny, może nawet 40 minut, ale bakcyla załapałem. Może to kwestia tego, że świat ergometru jest dość uporządkowany i policzalny - ciągnąc tyle a tyle razy na minutę z taką a taką siłą otrzymujemy taką a taką prędkość a w efekcie taki a taki dystans, co dość dobrze pasuje do mojego uporządkowanego podejścia do życia ;), a może z uwagi na fakt, iż osiąganie przyzwoitych wyników było dla mnie dużym wyzwaniem, mocno się w to wciągnąłem. Zacząłem ćwiczyć częściej i intensywniej, sukcesywnie poprawiając rezultaty oraz zwiększając przepływane dystanse. Doszedłem do etapu, kiedy tygodniowo potrafiłem przewiosłować ponad 50 kilometrów (no dobra, był tylko jeden taki tydzień - ale był!) wciąż czerpiąc z tego satysfakcję, a potem mi się znudziło...
Może "znudzenie" to nie jest do końca dobry termin - czułem raczej, że brakuje mi fizycznej siły, by poprawiać wyniki w takim tempie, w jakim sobie to zakładałem. Nie powiem, że nie poczyniłem postępów - wrzucę kiedyś wyniki - ale były one ciut za słabe. Zrobiłem więc sobie przerwę na rzecz innych ćwiczeń.
Drugim powodem odejścia od ergometru był dość kuriozalny fakt, iż moje ulubione Spotify przestało działać na moim starym Galaxy S1. Nie mogąc zaktualizować systemu do nowszej wersji, utraciłem dostęp do muzy, która napędzała mnie w trakcie ćwiczeń - o tym, jakie znaczenie ma dobry podkład muzyczny też kiedyś napiszę.
Ogólnie rzecz biorąc wszystko trochę siadło.
A teraz wróciłem. Wyposzczony, w innym rytmie treningowym, ale wciąż z ambitnymi planami. Jestem świeższy, mocniejszy jak sądzę - niedawno pobiłem życiówkę na 2 km - i chyba trochę bardziej zmotywowany do ćwiczeń niż kiedyś. Będzie dobrze. A ja postaram się od czasu do czasu coś tutaj wrzucić, bo po pół roku mniej lub bardziej systematycznych ćwiczeń na ergometrze wiem jedno - to maszyna, która pięknie się odwdzięczy za przepracowany czas, pod warunkiem jednak, że ćwiczyć się będzie prawidłowo. O czym też pewnego pięknego dnia napiszę...
Komentarze
Prześlij komentarz